Mevcudiyetleri itibariyle insanlık tarihi kadar eski iki temel olgu olan oyun ve oyuncak, birbirlerini pekiştirici içsellikleriyle ve kendilerine özgü işlevsellikleriyle çocuk gelişiminde oldukça önemlidir. Landreth (2002)’e göre, çocukların kendilerini ve yaşadıklarını ifade etmek için kullandıkları izafi bir dil olan oyun çocuğun dilidir, oyuncaklar ise çocuğun kelimeleridir. Buna göre, insan varlığının bir parçası olan oyun (Güvenç, 1997), gönüllü bir eylem olarak …mış gibi yapılan …miş gibi davranılan gerçek dışı bir alan olup taklitçi bir faaliyettir (Yalçınkaya, 2004). Oyuncak ise, Niemann (1977) ile Gorman (1985) ve Cross (1999) tarafından açıklandığı üzere, ihtiva ettiği anlam bakımından çocuk gelişiminde önemli bir olgu olarak öne çıkan (eğlendirici ve öğretici bir faaliyet olan) oyun kapsamında kullanılan ve söz konusu oyunun oynanmasının yanında, çocuğun hem zihinsel hem bedensel hem de kişilik gelişimine katkı yapan nesnelerdir. Öyle ki, Sigmund Freud (1856-1939) tarafından psikanaliz yaklaşımıyla ortaya konulan psikoseksüel gelişim evreleri kapsamında, motor-beceri ile bilişsel ve sosyal-duygusal yetkinliklere ulaşmaya dayalı çocuk gelişimi bakımından oyuncakların büyük faydalar sağladığı yadsınamaz bir gerçekliktir.

 

Okul Öncesi Çocukluk Algısında Genç Yetişkinlerin Ahşap Oyuncak Seçimi Prof. Dr. İlker Usta*

 

Paylaş

You Might Also Like

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.